Hafið þið einhvern tímann verið alveg
ólýsanlega hamingjusöm án þess að hafa hugmynd hvers
vegna?
Í dag vaknaði ég við þetta venjulega "Nei ég á
þetta" "Mamma!!!!" samt var ég glöð. Mér fannst hárið mitt meira að
segja óvenjulega viðlíkanlegt í dag. Ég varð enn glaðari þegar að
ég fór á bókasafnið og bókin sem mig er búið að langa svo í var
bara þar.
Strætó kom á réttum tíma, öllum var kalt, í úlpum
og peysum á meðan að ég labbaði um á stuttermabolnum ekkert kalt,
ein í mínum litla heimi. Ég meira að segja lagði það á mig að
hlaupa í stígvélunum mínum eftir derhúfu sem fauk í vindinum sem
einhver strákur átti alveg heill langt, ég náði henni 2svar en
missti hana alltaf aftur, á endanum náði ég henni. Mér fannst þetta
meira að segja gaman og við strákurinn stóðum á
götunni og hlóum af þessari hallærislegu uppákomu.
Svo hitti ég Zetu sem er grisk stelpa. Hún var
ekkert mjög hress en ekki einu sinni það eyðilagði þetta ólýsanlega
jolly skap mitt sem ásótti mig í dag. Mér fannst meira að segja æði
að labba í hellidembu á skærbleika stuttermabolnum mínum, á meðan
að Zeta húkti undir hommafjólubláu regnhlífinni minni og bölvaði
regninu,
Áðan fór ég út í búð og keypti mér ís, hann var
vondur samt borðaði ég hann með bestu list og spjallaði við
krúttlegu búttuðu afgreiðslukonuna og tannlausa kallinn í
búðinni, um það af hverju í ósköpunum fólk væri að skjóta upp
flugeldum, ég kom að tómu húsi hjá þeim báðum.
Þar sem ég labbaði í mínu jolly skapi með minn
vonda en ætanlega frostpinna kom ég að skreyttu húsi. Á götunni
stóð ég, með klístraða putta, horfði á jólaskreytingarnar, las
merry christmas sem stóð stórum stöfum utan á húsveggnum og
muldraði með sjálfri mér "Þið eruð að djóka".
Eina skýringin sem ég hef fundið á því hversu
skrýtinn heimurinn er í dag er sú að undanfarnar 2 nætur hef ég
verið að gera tilraun. Allt mitt líf hef ég sofið sömu megin í
rúminu og farið sömu megin frammúr. Ég ákvað að hlaða þann helming
rúmsins upp af drasli og sofa þeim megin sem dældin er ekki í
dýnunni. Það var erfiðara en orð fá lýst að sofna, en kannski hef
ég bara verið að fara röngum megin fram úr allt mitt
líf.
Ég kann ekki enþá að setja myndir inn á síðuna,
þetta er ekki að vilja gera sig.
Þar til seinna Berglind Rós